Speelronde 27:  Een nieuwe historische gebeurtenis in aantocht?

SLIEDRECHT –  Het zou zomaar kunnen dat de interne competitie van onze schaakvereniging een historische voetnoot gaat krijgen in onze geschiedenis.  Met nog één ronde te schaken, zou het zomaar kunnen dat de verschillen bovenin zo klein zijn dat een barrage noodzakelijk is.  En dat zou voor het eerst zijn, sinds die regel een jaar of tien geleden is ingevoerd. De spanning bovenin is te snijden en de geschiedenisschrijvers zitten op het puntje van hun stoel.

Want bovenin is het spannend. Wie de geschiedenis van de schaakvereniging een beetje kent, weet van het bestaan van het fameuze A-Team.  Een team wat jaren meevocht in de top van de Jeugd Club Kampioenschappen en mooie ereplaatsen won.  En van prestaties achter de borden, waar de schrijver van dit stuk af en toe nog gillend wakker wordt. Onlangs won oud-kopman Marijn den Hartog al het Open Rapid toernooi en werden Jorik Klein en William Gijsen al eerder clubkampioen, maar nu vecht nummer 4 Adrian Mensing om zijn eerste scalp.  Samen met William Gijsen lijkt hij zich op te maken voor de finale apotheose van dit seizoen.

Maar wacht even, er was toch nog een derde kaper op de kust? Wim Pool was het seizoen uitstekend gestart en leek ook nog mee te doen om de titel, maar moest in deze ronde toch afhaken.  Stukverlies tegen Wout Boer kostte hem de partij en dus ook de titelaspiraties.  Die fout maakten Adrian en Willam dus niet.  Jurgen de Haan en Jerry van Rekom probeerden het nog wel, maar waren kansloos tegen de dadendrang van het duo.

Maar naast deze gevechten, waren er nog een aantal andere spannende partijen op deze speelavond.  Met soms verrassende uitslagen.  Zo wist Leo (Paus Leo) Koppelaar te winnen van André van Dieën.  Een lange pot, waarbij Leo, inmiddels niet bijna niet meer herkenbaar door zijn baard, de partij naar zich toe wist te trekken. Een mooie scalp.  Jeroen Brandsma wist ook een mooie prestatie te leveren, door Arjan van der Leij op remise te houden.

Over remises gesproken, zo waren er nog een paar.  Oud-collega’s Hans Klein en Wim Hokken hadden een pittige stelling op het bord, waar uiteindelijk remise werd overeengekomen.  Ook Marcel Klein en Johan Gijsen boekten diezelfde score.  Boze tongen beweren dat dit een logische uitkomst was, maar voor de tweede keer dit jaar werd op het scherpst van de snede gevochten, maar wist geen van beiden de trekker over te halen.

Ferhat Erdogan boekte een snelle overwinning op Martin Prins die een mat in één over het hoofd zag en zo vroeg weer thuis was, terwijl Jenna Engelbrecht Henri Hartog kon pootje lichten.  Henri had daar niet veel last van, want hij had tot in de kleine uurtjes het hoogste woord.

Het was de avond van de resultaten en sommige partijen waren echte historische slagvelden, waarbij Napoleon met bewondering naar zou hebben gekeken.  Zo wist Pieter Sandijck een mooie overwinning te behalen op Sami Al-Yassin. Als een echte generaal stuurde Pieter zijn soldaten het slagveld op. Datzelfde deed Paul Schakel bij Mark van Hulst, die overzag alle complicaties rondom het mijnenveld niet meer helder, terwijl Rik Versteeg de artillerie van Klaus Drägestein goed onschadelijk wist te maken.   Evert Brekebrede wist de opmars van Niels Verhaar dusdanig te verstoren, dat zelfs een leger drones er niet langs kwam en Simon Kadijk had geen antwoord op de dadendrang van Henk van der Hoek.

Zo nemen we wellicht al een voorschot op een historisch einde van de competitie en wordt het eerste hoofdstuk van een nieuw boek alweer geschreven.