Met vallen en opstaan; een uiteenzetting van het RSB 2 seizoen
Beste lezer, het seizoen is weer voorbij. RSB 2 heeft dit seizoen hard gestreden in de derde klasse, iets wat uw aandacht ontvlogen zou kunnen zijn. Noem het gerust een seizoen van zwaar weer en tegenslag, met op de valreep een mooi einde. Volgens mij is dat hoe sprookjes normaliter ook worden geschreven. U heeft lang niets gehoord en het toevoegen van een hele rits verslagen is geen manier om lezers te bereiken. Daarom heb ik besloten dat dit laatste verslag van RSB 2 een grote opsomming zal worden van wat u allemaal heeft gemist. De laatste keer dat geschreven is over onze helden van RSB 2 is 15 februari, na een winst tegen het tweede team van de Pionier. Sindsdien zijn nog een aantal wedstrijden gespeeld. Voor dit verslag zal u de tijd moeten nemen.
Zo kwam Sliedrecht 2 oog in oog met de heren van Spijkenisse op 13 maart. Deze belangrijke match vervolgde op een serieuze nederlaag van het derde KNSB-team op dezelfde locatie. Het zou de beslissende match zijn of Sliedrecht richting de top van de poule zou voortbewegen of de diepe bodem. De nederlaag van KNSB 3 werd jammer genoeg geëvenaard door ons tweede RSB team, die met 6-2 van het bord werd geschoven. In het mooie spijkse (spijkenissese? Spijkineese?) clubgebouw, dat tevens een bibliotheek is, vielen veel partijen de verkeerde kant op. Kopman Jaap behaalde een solide halfje, maar hier zat meer in. Arco van Houwelingen behaalde een wat minder solide halfje, en Henk Prins pakte het enige volle punt in een onnavolgbare partij. Prins rokeert tegenwoordig, echter enkel nadat de pionnen aan diezelfde zijde de middellijn al zijn gepasseerd. Ondergetekende miste een combinatie die tot mat zou leiden, Ferhat zag na een combinatie zijn dame niet terug, en ook Michiel van den Berg, Johan Gijsen en Bert Dobber trokken aan het kortste eind.
De stand na ronde 4 was daarmee bedroevend slecht. Eennalaatste in de poule, geen bordpunten te bekennen. Minder dan een maand later, thuis op 2 April in de Havik, mocht Sliedrecht 2 tegen Krimpen a/d IJssel 2. Krimpen stond op de vierde plek in de poule, en op papier was dit een kans om uit de krochten van de degradatiekansen te ontsnappen. Nou is het mentaal pittig genoeg om 6-2 af te gaan, maar in Spijkenisse had het team geen supporters meegenomen die de afgang hoefden aan te zien. Het is daarom des te pijnlijker dat ook tegen Krimpen a/d IJssel verloren werd met 2-6. Ondergetekende speelde een prettige partij en pakte een persoonlijk puntje, Arco gunde zijn opponent opnieuw een halfje, en Michiels tegenstander kwam ook weg met een halfje. Echter stond bij Johan Gijsen een loper in zijn stelling te hijgen die daar niet zou vertrekken, verloor buurman Jesse Koppelaar de stabiliteit van zijn centrum en ook invaller Henk van der Hoek wist na een lange avond geen halfje te vinden. Ook de kopmannen Henk Prins en Jaap Euser zagen hun stelling verslechteren, waar Jaap Euser na een lange partij een enkele vrijpion niet meer wist te stoppen.
Dan sta je als team na ronde 5 op de welverdiende zevende plek, met een gat tussen jou en de nummer zes van 2 Matchpunten en 2.5 bordpunten. Dat is een pittige om in te halen. Gelukkig waren deze heren van Hoeksche Waard 2 ook onze opponenten, dus een klein wonder was niet alleen noodzakelijk, maar stiekem nog net mogelijk. Het heldhaftige in ons kwam precies op tijd naar boven. Met invallers Floor Verschoor en Henk van der Hoek besloot RSB 2 van zichzelf te laten horen en 5.5 – 2.5 te winnen. Bert Dobber was na vier minder gelukkige partijen ontwaakt en maakte zijn opponent met de grond gelijk. Kopborden ondergetekende en Henk Prins volgden snel, en ook beide invallers gingen niet zonder punt naar huis. Het kleine wonder was voltooid, en Sliedrecht had hoop.
De laatste ronde werd hierdoor interessant. Concurrent Hoeksche Waard 2 was zojuist ingehaald met een half bordpunt. De laatste wedstrijd werd hiermee simpel, een betere score dan Hoeksche Waard 2 zou handhaving betekenen. Hiervoor is het team naar Barendrecht/IJsselmonde 3 gereisd, of ja, een deel van het team dan. Zo waren veel vaste namen op deze vrijdagavond niet beschikbaar. Invalkracht (intussen al bijna vast onderdeel) Henk van der Hoek, Strijder van ons winnende viertal Rien Lodder, en betrouwbare factor Henri Hartog zouden invallen. Echter werd Henri onverwachts ziek, en toen Jesse Koppelaar en ondergetekende zijn deurbel goed getest hadden, werd geaccepteerd dat juist nu aangetreden zou worden met maar 7 spelers.
In de auto onderweg kwam het besluit van Jesse en ondergetekende dat dat punt dubbel teruggepakt moest worden. En belofte maakt schuld. Jesse vond een extra stuk met een leuke combinatie terwijl ondergetekende een toren-offer vond dat tot een beter eindspel leidde. Invaller Rien Lodder vond een iets betere stelling en maakte dit tot een winnende stelling, terwijl Henk van der Hoek zijn rustige spel liet bloeien tot een punt. Vaste krachten Jaap Euser en Henk Prins mistten de juiste voortzetting, waardoor Henk materiaal miste en Jaap (na een hele mooie combinatie) bijna mat ging. Als laatste heeft Michiel nog hard gestreden, die met 3 minuten op de klok nog midden in het zeer complexe middenspel zat, maar ook hij zag door de bomen het bos niet meer. 4-4 dus.
Was dat genoeg punten voor handhaving? Nou, net! De concurrent eindigde met 3-5 en grijpt dus mis. RSB 2 handhaaft op de valreep! En daarmee sluiten we dit hoofdstuk van de avonturen van RSB 2. Mijn persoonlijke dank gaat uit naar alle negen RSB 2 leden en de vijf invallers die hun avonden voor ons vrij hebben gehouden. Hopelijk tot in het nieuwe seizoen!
