Interne competitie ronde 21: iets met Parijs… een verslag van de wielerwedstrijd Sliedrecht – Parijs
SLIEDRECHT – Na ronde 21 te hebben gespeeld dalen de stofwolken langzaam maar zeker neer in de interne competitie. Met nog 7 ronden te spelen begint er zicht te komen wie als eerste zijn spreekwoordelijke ‘voorwiel’ over de finishlijn mag plaatsen. Maar zoals volleerd fietsers weten; Parijs is nog ver..
In ieder geval is Parijs wat meer in beeld gekomen bij Adrian Mensing. Hij mag zich de fiere koploper van de interne competitie noemen. Wel moet hij nog voldoende wedstrijden spelen om zich ook echt te laten kronen bij het behalen van de finish. Zijn overwinning tegen Tim Schakel helpt hier in ieder geval aan bij!
Parijs…. een stad om bij weg te dromen. Wie kent niet de fiere Eiffeltoren, de pittoreske straatjes, het Louvre, museums en ga zo maar door? In ieder geval uw verslaggever van dienst. Hij vind er niets aan, te druk, teveel mensen en ze praten allemaal Frans. Waar het ook druk was (en waar geen enkel woord Frans bij was) was de avond van de interne competitie. 18 borden stonden opgesteld met een dubbel aantal spelers die erachter plaatsnamen. Laten we eens inzoomen op wat partijen aan de hand van een fietspartij van Sliedrecht naar Parijs.
Allereerst kijken we naar de achterdeur van de speelzaal de Havik. Hier zien we Johan Gijsen nog net vertrekken met gierende banden. Parijs was niet alleen te ver voor zijn overwinning, hij is nog niet eens vertrokken. In een snelle pot tegen Rien Lodder gebeurt er iets bijzonders. De loper wil naar plekje f5, maar komt terecht op g6. Deze loper is hiermee een eenvoudige prooi voor Rien en de wedstrijd is gespeeld. Gelukkig krijg Johan een dag later een herkansing tegen Spijkenisse in de RSB-competitie, we zijn benieuwd of hem dat dichter bij Parijs brengt.
Wie wel vertrokken is naar Parijs is Evert Bekenbrede. We geven toe… hij is te laat vertrokken, alle koplopers zijn al uit het zicht verdwenen, maar Evert zet nog snel een achtervolgingssprint in. Tegenstander Ferhat Erdogan is hierbij het slachtoffer van zijn dadendrang. In een prachtig eindspel ontstaat er een situatie van 2 witte torens (Ferhat) tegen een zwarte dame. Na aanvallen over en weer met kansen voor beide zijden besluit Evert dat als hij nu de eindsprint niet inzet hij nooit de Belgische grens (richting Parijs) nadert. Hij verslaat dan ook Ferhat en ziet in de verte nog het peleton, kan hij hierbij gaan aansluiten in de komende periode?
Al een stuk verder op het parcours van Sliedrecht naar Parijs bevinden zich het peleton. Zij die niet zijn achtergebleven, maar ook niet echt meekunnen met de massasprint. Eigenlijk is het vis noch vlees. Uw verslaggever (Arco van Houwelingen) schaart zich hier dan ook maar onder. In een spannende partij tegen Tjerry Hut weet hij met wit eindelijk het alternatief tegen de Caro Kann te ontwikkelen. Op zet 4 speelde hij het over-briljante Lb5 waardoor iedere theorie direct de prullenbak in kan. Tjerry was zodanig van slag dat in zowel de langste, als gezelligste, partij van deze avond Arco aan het langste eind trok en zich nog beter nestelt in het peleton zonder uitzicht op glorieuze vergezichten.
Ieder wielerparcours (en dus ook deze wedstrijd van Sliedrecht – Parijs) kent zijn bijzonderheden. Wat te denken van de sprinters. Klaus Drägestein sprint als een echte Jan Ullrich weg bij zijn opponent Pieter Sandijck. Pieter neemt nog een slokje uit zijn bidon, maar ziet enkel in de verte de bandensporen van Klaus de finishlijn in Parijs naderen en verliest zijn partij.
Naast sprinters kent het parcours via de Belgische Ardennen ook zijn inwikkeldheden, specifiek bedoeld voor de klimmers in het peleton. We zoomen in op een episch gevecht van twee ploegmaten die samen uitkomen voor de wielerploeg: Klein. kleinzoon Klein (kleine woordspeling, toch?) beklimt met reuzesprongen de Belgische Ardennen richting Parijs in een mooie partij tegen Teunis den Rooijen. In deze partij geeft hij weinig weg, maar vergeet hij achterom te kijken naar zijn ploeggenoot Hans Klein. Klein sr heeft het zwaar tegen Sami Al-yassin. In een verschrikkelijke berg etappe legt Sami genadeloos het vuur aan de schenen van Hans en wint zijn partij met de witte stukken. De ‘Klein-ploeg’ wint en verliest.
Inmiddels zijn we (via een omweg) ook de Belgische grens over en op Frans grondgebied. Wie anders dan William Gijsen weet op het juiste moment te pieken. Waar Adrian zijn zinnen heeft gezet op de eindoverwinning denkt William hier het zijne over. In de verte ziet hij al een schim van de Eiffeltoren. Hij schuift vakkundig zijn opponent Willem Kuiper aan de kant om nog wat beter zicht te hebben op de Eiffeltoren en wint met de witte stukken. Parijs is in zicht!
Hoe deze wedstrijd afloopt? We zullen het pas echt weten over 7 wedstrijden. Kom kijken, blijf meedoen. Parijs is nog ver….. maar onderweg is er voldoende moois te ontdekken en te beleven!
